We praten vaak over macht, maar zelden over dienstbaarheid
Bestuurder zijn, zeker in Den Haag, is dienstbaarheid.
Op dit moment kijken we weer naar debatten, campagnes en lijsttrekkers.
We beoordelen, bevragen en bekritiseren al die bestuurders die we voorbij zien komen.
Soms terecht, maar vaak ook te gemakkelijk. Want bestuurder zijn is niet eenvoudig.
Je kunt je afvragen: waarvoor doen ze het eigenlijk, die bestuurders?
Vaak horen we dat het om macht zou gaan.
Ik denk dat dat niet altijd klopt.
Dat beeld wordt versterkt door de media, omdat het aansluit bij onze diepere angst voor macht, onze angst om autonomie te verliezen. Dat is een begrijpelijke, maar te gemakkelijke reflex.
Ik heb in de loop der jaren van dichtbij gezien wat het betekent om politiek bestuurder te zijn. Ik werkte met velen van hen, op nationaal en regionaal niveau. Ze verschillen in stijl en overtuiging, maar delen één ding: een diep gevoel van verantwoordelijkheid en een enorme persoonlijke inzet.
Politiek bedrijven is, hoe je het ook wendt of keert, een vorm van dienstbaarheid.
Werken onder constante druk, in een tijd van polarisatie en wantrouwen, en toch geloven dat je verschil kunt maken.
Misschien is dat soms naïef. En ja, een mislukte poging word je vaak lang nagedragen. Maar juist dan komt het erop aan.
Bestuurskracht is niet alleen verstand en visie, maar ook uithoudingsvermogen, veerkracht en morele moed.
Natuurlijk zijn er bestuurders die vooral streven naar macht en eigen gewin.
Bestuurders die daar ongekende middelen voor inzetten, met alle schade van dien. Ze krijgen buitengewoon veel aandacht en maken zelf ook veel lawaai.
Daardoor lijkt het soms alsof ze de norm zijn. In werkelijkheid zijn het uitzonderingen, ook al zou je dat niet zeggen als je het nieuws en sociale media volgt.
De wereld is onrustig. Er ligt een zware taak voor de mensen die straks de leiding nemen.
En wij?
Wij kunnen bijdragen door met mildheid te kijken naar de pogingen om het goed te doen.
Door bewust te kiezen wie we steunen en waarom.
Door te praten, te luisteren en de dialoog te zoeken. Open en vrij, zonder verborgen agenda.
En uiteindelijk is er nog één ding dat we allemaal moeten doen: stemmen.
Want democratie is geen sport voor alleen toeschouwers.
Ik geloof en hoop dat het goed komt met ons.
