Leiderschap bij polarisatie, niet erboven staan maar ertussenin.
Afgelopen week volgde ik de Masterclass Polarisatiestrategie van grondlegger en expert Bart Brandsma. In een selecte groep van nationale professionals doken we twee dagen lang diep in het βwij-zij denkenβ. Hoe het ontstaat. Hoe het werkt. En vooral: hoe je er beter mee om kunt gaan.
Mijn eerste contact met Bart was eerder dit jaar, toen ik als gespreksleider het gesprek begeleidde bij de presentatie van een rapport over de vuurwerkramp voor de Gemeente Enschede. Een beladen bijeenkomst, waar de spanning van βwij en zijβ voelbaar aanwezig was. Juist omdat veel topbestuurders waar ik mee werk dagelijks met het βwij-zijβ vraagstuk te maken hebbenΒ in politiek, onderwijs en de zorg, wilde ik me er verder in verdiepen.
Vandaag zien we βwij-zijβ overal sterker worden. En de gekozen communicatiestrategieΓ«n, hoe goed bedoeld ook, vergroten vaak de kloof. Bart noemt dit [b]brandstof[/b]: elke interventie die “pushers” op de polen meer kracht geeft. De groep “joiners” aan de linker of rechterzijde groeit, en de grote groep in het midden, “de silent”, raakt verdeeld, tenzij je die groep weet te versterken. Maar hoe doe je dat?
π‘ Concreet?
Veel van ons, ikzelf ook, zitten vaak in dat stille midden. Neem het asielbeleid.
Ik vind dat mensen in nood een warm dak boven hun hoofd verdienen,
tegelijk wil ik dat mijn nichtje van 17 veilig langs het asielzoekerscentrum kan fietsen.
Twee losstaande verlangens, maar in discussies worden ze vaak met elkaar verknoopt. Dan val je stil. En het is maar net welke zijde meer brandstof krijgt door een gebeurtenis, waardoor ik uit dat midden naar links of rechts ga bewegen. Als het ware uit balans raak. Exact dit is hoe polarisatie in ons als mens, en dus in de samenleving, werkt.
Het is dus heel belangrijk om het midden te versterken. Daarbij is de les voor leiders:
π Niet alleen erboven gaan staan als bruggenbouwer,
π Maar ook er tussenin gaan staan, in het stille midden.
Bart noemt dat “de zesde positie”. Daar nodig je uit, daar praat je over verlangens, angsten, problemen, kansen en mogelijkheden. Daar ontstaat de dialoog. De uitkomst is open, maar er is ruimte en een gevoel van veiligheid. Mensen voelen zich daardoor vrij om zich uit te spreken en te reflecteren, zonder direct een (verhard) standpunt in te nemen.
Voor mijzelf als communicatiedeskundige, maar ook als vader, zoon, vriend en inwoner, is dit onderwerp fascinerend en vormt het een punt van verdieping in mijn mooie vak communicatie.
Leiderschap bij polarisatie, niet erboven staan maar ertussenin
Afgelopen week volgde ik de MasterClass Polarisatiestrategie van grondlegger en expert Bart Brandsma. In een selecte groep van nationale professionals doken we twee dagen lang diep in het βwij-zij denkenβ. Hoe het ontstaat. Hoe het werkt. En vooral: hoe je er beter mee om kunt gaan.
Mijn eerste contact met Bart was eerder dit jaar, toen ik als gespreksleider het gesprek begeleidde bij de presentatie van een rapport over de vuurwerkramp voor de Gemeente Enschede. Een beladen bijeenkomst, waar de spanning van βwij en zijβ voelbaar aanwezig was. Juist omdat veel topbestuurders waar ik mee werk dagelijks met het βwij-zijβ vraagstuk te maken hebben in politiek, onderwijs en de zorg, wilde ik me er verder in verdiepen.
Vandaag zien we βwij-zijβ overal sterker worden. En de gekozen communicatiestrategieeΜn, hoe goed bedoeld ook, vergroten vaak de kloof. Bart noemt dit brandstof: elke interventie die “pushers” op de polen meer kracht geeft. De groep “joiners” aan de linker of rechterzijde groeit, en de grote groep in het midden, “de silent”, raakt verdeeld, tenzij je die groep weet te versterken. Maar hoe doe je dat?
π‘ Concreet?
Veel van ons, ikzelf ook, zitten vaak in dat stille midden. Neem het asielbeleid.
Ik vind dat mensen in nood een warm dak boven hun hoofd verdienen,
tegelijk wil ik dat mijn nichtje van 17 veilig langs het asielzoekerscentrum kan fietsen.
Twee losstaande verlangens, maar in discussies worden ze vaak met elkaar verknoopt. Dan val je stil. En het is maar net welke zijde meer brandstof krijgt door een gebeurtenis, waardoor ik uit dat midden naar links of rechts ga bewegen. Als het ware uit balans raak. Exact dit is hoe polarisatie in ons als mens, en dus in de samenleving, werkt.
Het is dus heel belangrijk om het midden te versterken. Daarbij is de les voor leiders:
π Niet alleen erboven gaan staan als bruggenbouwer,
π Maar ook er tussenin gaan staan, in het stille midden.
Bart noemt dat “de zesde positie”. Daar nodig je uit, daar praat je over verlangens, angsten, problemen, kansen en mogelijkheden. Daar ontstaat de dialoog. De uitkomst is open, maar er is ruimte en een gevoel van veiligheid. Mensen voelen zich daardoor vrij om zich uit te spreken en te reflecteren, zonder direct een (verhard) standpunt in te nemen.
Voor mijzelf als communicatiedeskundige, maar ook als vader, zoon, vriend en inwoner, is dit onderwerp fascinerend en vormt het een punt van verdieping in mijn mooie vak communicatie.
